Ο Κόννος απέκτησε μασκότ.
Ο δεύτερος υπερβολικά μαυρισμένος υπεύθυνος που θα συναντήσεις για τις ομπρέλες και τα κρεβατάκια δίνει καθημερινή παράσταση με τους Κύπριους παραθεριστές. Επαναλαμβανόμενος διάλογος με πελάτες:
“I want one obrella”
“You don’t want! You’d like!”
Δεν βαρκέται ρε κουμπάρε να το λαλεί κάθε φορά. Σύρνει και ένα κρυφό χαμόγελο την ώρα που σου κάμνει την παρατήρηση J. Σε όσους θα σπεύσουν στην παραλία του Κόννου να ξέρετε πως το να κουβαλήσετε την ενοικιαζόμενη ομπρέλλα σας από τον κύριο απαγορεύεται. “This is not a job for customer”. Αλλά τα κρεβατάκια αφού πάρετε άδεια (!) μπορείτε να τα μεταφέρετε, αλλιώς θα σας βουρά που πίσω και θα φωνάζει “…. wait a minute!”.
Σε μια φάση που είδε μαζεμένα πολλά αποτσίγαρα στην άμμο έπιασε το δίκτυ του να τα μαζέψει και λαλεί με ένα τέλειο υφάκι “Your nation…………..” “……..μέσα” συμπληρώνω εγώ.
Επίσης στον Κόννο εσυναντήθηκα με μια άτιμη τσούχτρα. Ήταν έντονη η συνάντηση μας, ετυλίχτηκε γύρω από το πόδι μου και μέχρι να βγω στην στεριά είχα ένα τεράστιο σημάδι, αφόρητο τσούξιμο και γενικά άστα να πάνε κατάσταση.
Επία στους αμέριμνους ναυαγοσώστες και τους είπα το πρόβλημα μου. Επροτείναν μου με επιμονή να φάω παττίχα (καρπούζι). Αφού αρνήθηκα να συνοδέψω την τσούκτρα μου με φρούτο σε μια φάση «γιατί με σηκώνεις τωρά?» εδώσαν μου μια κρέμα για εγκαύματα… και συνεχίζοντας το μάσιμα της παττίχας εδώσαν μου συμβουλή να αποφύγω τον ήλιο και εδιαβεβαιώσαν με πως δεν χρειάζομαι τίποτε άλλο.
Anw για να μην επεκτείνομαι τελικά εκατέληξα στες πρώτες βοήθειες όπου με επεριποιηθήκαν με ξύδι, παυσίπονα, κορτιζόνη και ένα χαπούι που μου έφερε ζάλη ☻☻☻
Cheers to you pattiho-savers!
